Nooit meer meedoen?!

Mijn loopbaan ben ik begonnen als sportdocent bij justitie. Een prachtige werkplek waar ik met veel plezier en passie tien jaar heb mogen werken met een zeer uiteenlopende groep mensen. Sport was voor hen de uitlaatklep, het uitje en de break in de week.

Ik mocht daar invulling aan geven, een taak die niet zonder gevolgen kan zijn. De manier waarop ik mijn sportlessen inkleedde had gevolgen voor de afdeling waarop ze verbleven. Sport was voor mij een middel en geen doel.

Binnen de sporturen verviel wensgedrag en werden mensen zichzelf

Om dit volledig te benutten deed ik, omdat het mijn manier is, altijd mee met de activiteiten die ik aanbood. Ik stond midden in de groep, incasseerde tikken en deelde ze ook uit.  Iedereen was in beweging met iedereen, ongeacht wat je buiten voorstelde in het criminele circuit. Hier hadden ze elkaar nodig om een team te vormen bij voetbal, genoeg mensen te hebben om te volleyballen of toch dat gewicht omhoog te duwen zonder dat je er onder terecht zou komen. Bij aanvang van de sport begroete ik iedereen met een hand en na de sport gaf iedereen elkaar een hand zodat eventuele issues in de sportzaal bleven en niet mee ging terug naar de cel.

Het meedoen was voor mijzelf ook een uitlaatklep

Mijn hoofd was druk zat en door veel te sporten (6 uur per dag) gaf mij dit voldoende rust om de rest van de dag door te komen. Het gaf me echter ook een excuus om mezelf voor te houden dat ik thuis te moe was om de dingen te doen die ook moesten gebeuren. De dingen die ik niet leuk en moeilijk vond (administratie, financiën) werden op deze manier zonder problemen vooruitgeschoven, uitgesteld en ‘vergeten’.

Nou ja zonder problemen? Van uitstel en afstel kwamen in dit geval juist problemen. Steeds vaker vulde ik gaten door nieuwe te creëren en sloot het net zich. Dit eindigde uiteindelijk in het verliezen van dat wat me het meest dierbaar was: mijn gezin.

Ook mijn fysiek was niet opgewassen tegen het altijd maar meedoen

Het vele sporten, waarbij voetbal soms meer leek op rugby, mijn knieën tijdens de zaalsporten veel snelle draaien maakte en ik mezelf niet de rust gunden, maakte dat ik zeven keer aan mij knieën ben geopereerd. Lang bewegen en of rennen moest ik bekopen met flinke last en pijn bij het opstaan als ik daarna even zat. De oplossing voor mij was gaan leven met minder bewegen, niet sporten en wel eten. Dit hield ik vol tot ik bijna 100 kg woog.

Ik deed niet meer mee

Of toch wel. Wegzakken in zelfmedelijden en excuses bleek de situatie niet beter te maken. Erkennen wat me niet lukte gaf ruimte om te kijken naar hoe dingen op te vangen en of nieuwe opties te ontdekken. Dit is een hele spannende zoektocht geweest, waar ik voor mijn gevoel vaak gezichtsverlies heb geleden. Mijn financiën zijn volledig inzichtelijk voor Anne, wat voor mij een stok achter de deur is om mijn administratie wel te doen. En nu ik het bij hou is er geen probleem meer en wordt het stiekem zelfs af en toe leuk. Ook bij de Socialrun heb ik dit stuk volledig afgedekt en kan ik zonder enige twijfel zeggen dat het allemaal kloppend is en kijk ik uit naar de jaarcijfers.

Fysiek blijkt dat meedoen inderdaad winnen kan zijn

Als je goed opbouwt, voldoende rust houdt en voorzichtig je grenzen onderzoekt, is er meer mogelijk dan verwacht. Ook hiervoor moet ik dingen doen en laten. ‘Stomme’ spieroefeningen, niet te hard van stapel, regelmatig trainen en genieten. En ja ik blijf met het trainen voor een marathon een risicootje nemen, dat blijft me wel in het bloed zitten 🙂

De NYC marathon gaan we aan, het geeft ook mij weer kleur.

Meedoen is dus winnen, niet omdat je moet presteren maar omdat je weet waar je mogelijkheden liggen om mee te doen

Kwetsbaar zijn is voor mij niet wegkwijnen in zelfmedelijden maar hulp vragen waar nodig, oppakken wat moet en uitbreiden wat je kan. Ik doe niet mee omdat ik de NYC marathon win, maar ik win omdat ik nu mee kan doen aan de NYC marathon.

4 thoughts on “Nooit meer meedoen?!

  1. Diane Beantwoorden

    Respect voor je openheid. Kunnen mensen een voorbeeld aannemen. Ken je als brugklasvriend met energie voor 10. Ook ik ken de klappen vd zweep.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *