Last minute blessureleed

Je zou het een klein drama kunnen noemen, vijf weken voor de start van dé marathon zo geblesseerd raken dat 10 minuten wandelen opeens een hele uitdaging is, laat staan rennen. Totaal onvoorzien en geheel uit het niets. Of toch niet?

hart voor herstelVan 21 t/m 23 september liep ik samen met team HART voor HERSTEL de Socialrun. Bij uitstek het leukste weekend van het jaar, en nog sportief ook. Paste prima in mijn trainingsschema, dus ik had er zin in.

In tegenstelling tot de vorige drie edities die ik geheel ongetraind liep, was ik dit keer wel in lopende vorm, en dat heb ik geweten. Hoewel ik Frank beloofde écht rustig aan te doen (in ons trainingsschema stond dat weekend twee keer een rustig duurloopje) liep ik voor mijn doen hard, en veel. Om precies te zijn: 79,6km in een weekend, met een gemiddelde snelheid van 12.1km/h.

Dat ging, ondanks best wel wat wind en regen, prima en op maandagochtend kwam ik semi-fris uit m’n bed. Beetje stijf, maar niets te klagen. Tot ik op dinsdag bijna niet meer kon lopen en sindsdien met een knie zit die kapot voelt, maar dat gelukkig niet helemaal blijkt te zijn aldus mijn fysio.

Wat en waar ging het mis?

anne afsluitdijkToen ik vanavond een rondje probeerde te lopen wist ik het opeens weer. Dat de Socialrun helemaal niet zo pijnloos verliep, maar dat ik er gesterkt door ibuprofen, paracetamol en blik op de finish vooral niet zo’n last van had. Ik herinner me dat ik op zag tegen de Afsluitdijk-etappe op zaterdagavond, omdat mijn knie toen al behoorlijk zeer deed. En dat ik vanaf dat moment consequent om de paar uur pijnstillers naar binnen werkte, maar zeker niet minder snel ging lopen.

En dat dat, nu terugkijkend, best wel stom en onverstandig was. Of eigenlijk: heel stom en heel onverstandig. Pijn is er tenslotte niet om te negeren, maar om iets mee te doen… (ik liep alleen zo lekker…..).

En… nu?

Woensdag was ik voor het eerst sinds de Socialrun bij de fysio, en daar zag ik best wel tegen op. Bang om te horen dat ik niet meer mocht lopen, dat ik de marathon wel kon vergeten en dat mijn knie nu echt kapot was. Maar dat viel gelukkig mee.
Het goede nieuws: het is niet mijn meniscus en met voldoende rust en oefeningen zou het met een paar weken tijd weer helemaal ok moeten zijn.

Het slechte nieuws: mijn knie is flink overbelast, m’n knieschijf zit niet helemaal waar die moet zitten en nog iets met een spier die even niet goed mee doet. Sinds de Socialrun heb ik welgeteld 3,5 km gerend (in 3 sessies) en dat was eigenlijk al te veel. Rennen gaat niet. Lopen gaat moeizaam. Nog steeds.

#rusteniswinnen

Sinds juni heb ik gemiddeld 40 kilometer per week gelopen en nu zit ik al bijna 2 weken vrij letterlijk stil, terwijl die marathon nadert. Terwijl ik niet stil wil zitten. Terwijl het me boos en chagrijnig en gefrustreerd en soms heel wanhopig maakt. En dat is confronterend, om te ervaren wat gedwongen rust met me doet. Wat niet kunnen of mogen lopen voor mij betekent. En dat ik stil moet zitten, voor mijn eigen herstel…

Woensdag weer naar de fysio, tot die tijd: #rusteniswinnen en #durftedromen!

3 thoughts on “Last minute blessureleed

  1. Marit Beantwoorden

    Aiii… sterkte. En helaas herkenbaar mijn knie heeft het na (tijdens) de socialrun ook begeven. Stil komen te zitten is zo ontzettend lastig. Ik wens je mooie dromen zodat het stilzitten iets makkelijker word!

  2. hans Samuels Beantwoorden

    Rust is op dit moment het beste medicijn, al zal dit waarschijnlijk niet zo voelen. Hoe kan ik jullie steunenvoor het goede doel?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *