It’s okay to mess up

Het zag er allemaal nog al somber uit, vorige week. Ik zat al twee weken stil met een knie die hevig protesteerde, en de daaruit voortvloeiende confrontatie met mezelf. Met stil moeten zitten, met nauwelijks kunnen bewegen. Met me lui en dik en immens voelen, omdat ik niet kon bewegen. Met alle negatieve gedachten in mijn hoofd. Met mijn boosheid en frustratie. En vooral ook: de confrontatie met mijn eigen machteloosheid er iets aan te doen.

In het oog van mijn eigen storm, want dat was het afgelopen zondag, besloot ik iets anders te doen dan wat mijn gevoel op dat moment wilde. Ik maakte een video waarin ik vertelde over mijn worsteling van de afgelopen maanden. Waarin ik toegaf dat het niet goed ging. Het meest nog aan mezelf, want zodra je iets uitspreekt, is het waar. En juist dat had ik veel te lang niet gedaan. Mijn vermogen de realiteit te ontkennen en er met een ongepaste glimlach omheen te dansen, zou je dan ook sterk ontwikkeld kunnen noemen…

Die video ging online, en binnen no time stroomden reacties binnen

Er volgden veel lieve woorden, van steun en herkenning, van opluchting soms ook. Want eindelijk was er een opening voor gesprek, waar dierbaren in mijn directe omgeving al tijden op een muur waren gestuit. Wie a zegt, moet b zeggen, en dus deed ik de afgelopen week mijn best aan sommigen uit te leggen waar ik dan precies mee worstel. Wat er soms zo lastig is, hoe dat komt en ook: wat me dan kan helpen.

Een goed antwoord op die vragen heb ik niet. Het écht goed uitleggen lukt me vaak ook niet. Soms omdat ik het gewoon niet weet, soms omdat het te kwetsbaar voelt het uit te leggen.

De angst voor onbegrip, voor niet begrepen worden, is te vaak te groot

its okay to mess upDe angst om te (moeten) veranderen trouwens ook. Want aan al dat eetgestoorde gedoe zitten ook ‘positieve’ kanten. Dingen die ik niet zo maar los durf te laten, kan of wil laten.

Voor nu geeft het allemaal niet. Feit is dat openheid helpt, dat het lucht en ruimte geeft aan een werkelijkheid die heel claustrofobisch kan gaan voelen. Althans, dat is mijn ervaring in de afgelopen dagen, waarin ik me opgewekter en lichter voel dan ik me lange tijd gevoeld hebt.

Zijn alle problemen daarmee opgelost? Kunnen we nu dan door en het er nooit meer over hebben? Mijn innerlijke struisvogel vindt van wel, maar is al vaker een slechte raadgever gebleken. To be continued dus, of ik nu wil of niet.

Maar nog even over iets anders: het lopen

Ja. Het lopen. Afgelopen woensdag was ik weer bij de fysio. In de tussentijd had ik keurig al mijn oefeningen gedaan om de spieren rondom mijn knie te versterken en (noodgedwongen) rust gehouden. Ik ging er met een redelijk chagrijnig hoofd heen want zelf bemerkte ik nog weinig verbetering, maar kwam nog net niet euforisch terug.

Van Bernard mag ik een stukje lopen!” zei ik triomfantelijk tegen Frank toen ik hem belde, terwijl ik me al in mijn hardlooppakje stond te hijsen.
Wat fijn! En dat ga je zeker nu direct doen?” antwoordde hij, mezelf inmiddels kennende.

We spraken af dat ik 3 a 4 km zou lopen. Dat werden er uiteindelijk 5, maar vond ik gezien mijn interne drang er meteen 30 te lopen zeer acceptabel. Tot mijn grote verbazing ging het lopen goed en liep ik zonder moeite op mijn pre-Socialrun snelheid. Mijn geluk was zelden zo groot.

Is je knie dan nu helemaal beter?

anne marsmanNee, dat dan ook weer niet. Mijn knieschijf staat een stuk beter dan twee weken geleden, er zit nauwelijks nog vocht in mijn knie en de spieren eromheen worden weer sterker. Advies van de fysio is nu dan ook om kleine stukjes te gaan rennen zodat ik geen spierkracht verlies, zolang het geen pijn in mijn knie oplevert. Pijn er omheen is ok (en meer een spierkwestie), pijn erin niet.

Sinds woensdag heb ik nu twee keer 5km en één keer 7km gelopen, en dat ging boven verwachting goed. Ik voel het wel, maar zeer acceptabel en het belemmerd me qua snelheid niet. Dat maakt me bijzonder hoopvol voor de marathon over 21(!) dagen. En met vlagen dankbaar, dat het herstellend vermogen van mijn lijf wederom groot lijkt te zijn.

Volgende week wil ik proberen op te bouwen naar 15km, maar besef me dat ik ook geduldig moet zijn en niet de fout moet maken nu te snel weer te veel te belasten. It’s a thin line… maar gelukkig heb ik Frank 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *