It wasn’t meant to be easy

Na drie geweldige dagen met Frank in New York sluipen de wolken plots mijn hoofd binnen en lijkt het haast van het ene op het andere moment donker. Negatieve gedachten razen door mijn hoofd. Ik voel hoe mijn deuren zich sluiten, hoe ik opgesloten raak in mezelf en hoe de afkeer voor mijn lijf groeit.

Frank heeft allang door dat ik langzaam afhaak en vraagt me wat er is. Ik zoek naar woorden en zeg dan: “Ik voel me lui. We hebben niet genoeg gedaan.
Er valt een stilte en hij kijkt me wat ongelovig aan. “Het is niet aardig dat je dat zegt. We hebben fucking veel gelopen de afgelopen dagen.

Puntje voor hem

Ik moet denken aan een gesprek met mijn diëtiste, jaren geleden. We bespraken wat ik zoal op een dag deed en discussieerde of gewoon wandelen, fietsen en een rondje kleiner dan 5 kilometer rennen als sport bestempeld moet worden. Ik vond van niet, zij van wel. In mijn hoofd destijds mocht je pas over sport en inspanning praten als je langer dan één uur met razende hartslag tekeer was gegaan. Alles daaronder telde niet, en daar hoefde je qua voeding dus ook geen rekening mee te houden. Was althans mijn overtuiging, die de diëtiste net als Frank als onaardig en onrealistisch bestempelde. Ze fietste tenslotte 20 km naar haar werk…

Ik weet dat bepaalde gedachten niet kloppen, toch voelt het waar

Ook nu weer. Ik heb al bijna een week niet meer gerend en dus voel ik me lui. En omdat ik me lui voel, voel ik me dik en gigantisch, wat weer extra wordt bekrachtigd door de gedachten aan alles wat ik de afgelopen dagen naar binnen werkte en (in mijn ogen) op geen enkele manier heb gecompenseerd. En door al die rennende mensen die ik constant in top-fitte conditie door de stad zie vliegen. Ik begin na te denken over hoe ik dit straks weer rechtbrei en voel hoe ik binnen no time wegspiraal in iets dat je best een eetgestoorde geest kan noemen.

I know this place so well…

Het is een boeiend fenomeen, hoe ik van het ene op het andere moment totaal in beslag genomen kan worden door gevoelens en gedachtes waarvan ik weet dat ze niet waar zijn. Hoe ik me dan af kan sluiten voor mijn omgeving, vergeet waar ik ben, hoe bijzonder dat is. Meestal gebeurt het als ik overloop, mijn onrust groeit, ik het gevoel heb grip en controle te verliezen. Dat zijn momenten waarop, voor mij, iets wat we een eetstoornis noemen de macht grijpt en toeslaat. Ook nu, een dag voor de marathon. Misschien wel de belangrijkste dag om goed te eten, rust te houden, lief te zijn voor het lijf waarvan ik morgen zoveel vraag.

Het maakt me verdrietig, hoe ingewikkeld dit voelt

Ik wil genieten van waar ik ben, van Franks verwondering over deze bizarre stad, van het feit dat we hier überhaupt samen kúnnen zijn, van hoe ontzettend veel mensen ons doel gesteund hebben en nog steeds steunen. Van alle lieve woorden, alle lieve mensen. Het maakt me verdrietig dat dat ingewikkeld voelt, tegelijkertijd is ook dit waar het over gaat en helpt het mij mezelf te begrijpen om er bij stil te staan.  Het te delen, en ook weer los te laten.

Nog 25 uur…!

durf te dromen

1 thought on “It wasn’t meant to be easy

  1. Annemarije Beantwoorden

    Bijna logisch, de spanning en het goed willen doen brengt die ‘oude tunnel in beweging … wees mild voor jezelf … er is zoveel meer (eigen) liefde al! Wens je een goede loop, niets meer en minder x. En ik verheug me op een uitgebreide socialrun.nl!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *