Eerste dagen in New York City

De spanning neemt toe. Daar waar de afgelopen dagen de stad mij nog heeft weten af te leiden bekruipt me nu het gevoel dat we morgen toch echt gaan starten.

Woensdag zijn we na een hele rustige vlucht geland op JFK Airport. Het was hier veel minder koud dan verwacht en de enige dikke jas die ik bij me had verdween sinds aankom st terug in de koffer en is daar tot op heden niet meer uit geweest. De taxirit van de luchthaven naar het hotel was mijn “wentijd” aan de stad. In rap tempo veranderde alles om me heen en werd ik onderdeel van NYC.

Hoe veilig voelde het dat we na onze eerste stappen over Times Square het bekende gezicht van onze vriend Rokus zagen. Ook Anne kent de stad goed omdat ze hier voor de vierde keer mag zijn. Dit geeft mij de ruimte om mijn aandacht volledig te richten op mijn omgeving.

De lichten, de mensen, de gebouwen het geheel. Vol ongeloof staar ik na al die toeristen die met verklede mensen op de foto gaan, het bizarre contrast tussen de reclame borden die van alles aanprijzen en de dakloze die er onder liggen.

Op de tweede dag hebben we onze startnummers opgehaald en wandelen we veel meer dan we van te voren hadden bedacht. “We moeten uitkijken dat we niet teveel rond gaan lopen en daardoor moe worden” had Anne van te voren nog bedacht. Iets wat met ruim 35000 stappen toch wat mislukte. Deze dag paste mijn beeld van deze stad, wat ik thuis het gecreëerd, zich langzaam aan. Niet alles is alleen maar groot groter groots, ja er is veel heel groot maar de mensen zijn gastvrij. In de supermarkt verbaas ik me over de “normale” porties die worden aangeboden en ook in het restaurant krijg ik mijn bord zonder moeite leeg en is er ruimte voor een toetje.

De momenten dat de marathon écht dichtbij komt, zijn de momenten dat we in Central Park lopen

Hier wordt alles opgebouwd en zie je mensen rennen. Dit is intimiderend omdat ik nu niet wil rennen, zondag is mijn beurt of snap ik het dan niet? Ook aan Anne merk ik dat het misschien wel zo is dat ik het niet snap. De onrust in haar neemt toe en dat voel ik. Ook de vraag hoe we zondag gaan beleven is er een die nog speelt. En ik ik doe het momenteel zoals ik het doe.

Zondag is zondag en dat is niet vandaag, maar ik kan niet ontkennen dat de kriebels in mijn buik met velen tegelijk toenemen. Eens kijken hoe zich dat vandaag gaat ontwikkelen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *