De worsteling van een naaste

anne en frankToen Anne en ik elkaar leerde kennen, hebben we tijdens onze eerste date al onze ‘ellende’ met elkaar gedeeld. Slechte gewoontes, trauma’s, stoornissen, dat werk. Dit deden we tijden een heel romantische wandeling in het donker, langs een meer dat sfeervol werd opgelicht door het industrieterrein wat eromheen ligt.

Aan het einde van de wandeling besloten we dat het allemaal oké was, en zijn we eigenlijk niet meer uit elkaar gegaan.

Inmiddels zijn we getrouwd, een huis en stacaravan verder

De jaren gingen niet als vanzelf voorbij. In ons eerste jaar kwam er nog een aardige beer uit mijn put. Vol schaamte en met de kennis wat ik er allemaal al door was kwijt geraakt, verviel ik in de gedachte dat ik ook deze keer door de mand zou vallen. Echter werd ik vol opgevangen en kreeg ik naast de opdracht om terecht in de actie te gaan, ook het vertrouwen dat dit niet het einde was maar een kans op een echt nieuw begin. Door de jaren heen pak ik deze kans iedere keer weer, ook als ik de ‘fout’ in dreig te gaan blijft ze naast me staan!

Ook voor Anne is het in de afgelopen jaren niet alleen maar rozengeur en maneschijn geweest

In mijn optiek was ze sterker dan ze had omschreven in onze eerste date en ook uitermate veerkrachtig. Om een lange en moeilijke periode echt af te sluiten, ontstond het idee om hier ook echt iets voor te doen.

Zoals jullie inmiddels hebben kunnen lezen op EchtAf gaan we op 4 november de New York City marathon lopen. 10 jaar na Anne’s eerste keer. Echter is het basisidee toch inmiddels wel verandert, of toch niet.

Momenteel ben ik degene die naast(e) is

Er onvoorwaardelijk voor Anne zijn is niet waar mijn lastigheid zit. Ik denk dat ik meer huil dan zij, stel vragen, geef knuffels en we bespreken niet alleen haar rol maar ook de mijne in deze situatie. Dit is allemaal lastig maar we doen het, volgens mij, heel goed.

Het lastige voor mij zit hem in het feit dat ik nu worstel met de vraag: ‘hoe ben ik open als naaste?’ Een vraag die niet zo makkelijk te beantwoorden is en die mij veel leert over de vooroordelen die er rondom naasten zijn. Naar Anne toe wil ik krachtig en stabiel overkomen. Dat wil ik altijd en overal, ook naar mijn kinderen, mijn collega’s, waar dan ook. Maar er is ook een behoefte om naar de buitenwereld te laten weten dat je het als naaste ook niet makkelijk hebt.

Dat het soms allemaal echt klote is. Dat je het ook niet weet!

Maar hoe maak ik dat verhaal mijn verhaal zonder dat ik Anne haar verhaal erbij betrek en dan voor haar bepaal hoe open dat ligt. Met andere woorden; maak ik het voor haar lastiger als ik mezelf in de rol van naaste zet, waardoor ik haar in de rol van cliënt positioneer?
En hoe zorg ik ervoor dat het niet om mij gaat, want zij heeft het immers zwaar.

De antwoorden heb ik nog niet, maar voor mijn gevoel is het er bewust mee omgaan het belangrijkste en dan is er geen goed of fout.

Er zijn misschien misstappen, maar beter een misstap dan totale stilstand

anne en frank

Nog even terug komend op of onze motivatie voor de marathon nu heel erg anders is geworden. We wilden een daad stellen om een periode af te sluiten. Raar bij nader inzien dat je een kwetsbaarheid denkt af te kunnen sluiten door het rennen van een marathon… Maar we gaan het toch doen.

We gaan iets afsluiten! En wel de tijd dat we het gevoel hadden dat we het alleen moesten doen. We doen het samen, kwetsbaar, soms lastig, soms verdrietig, ook vaak leuk en mooi, maar in ieder geval samen.

En dat maakt de periode dan toch EchtAF

6 thoughts on “De worsteling van een naaste

  1. Bert Stavenuiter Beantwoorden

    Een lastig thema, Frank, dat ik herken bij veel Ypsilonleden en waar ieder zijn eigen balans in moet vinden volgens mij. De ene ‘patient’ is de andere niet, de ene naaste de andere niet.

    Bij het lezen van je blog blijf ik haken bij de zin “En hoe zorg ik ervoor dat het niet om mij gaat, want zij heeft het immers zwaar.” Misschien zit-ie wel daar. Alsof jij het niet zwaar kan of mag hebben als Anne het zwaar heeft. Alsof alleen degene met de zwaarste problemen er recht opgeeft om het zwaar te vinden. Het zou de dood in de pot zijn van elke lotgenotengroep en elke relatie. Leed mag er zijn, hoe licht of zwaar ook.
    Met een wedstrijdje ‘Mijn kat is dooier dan de jouwe’ schiet niemand wat op.

    Groet,

    Bert
    Ypsilon

    • Anne Beantwoorden

      Eens met je reactie Bert. Viel mij ook op toen ik het voor het eerst las 🙂 Is denk ik ook een hardnekkig vooroordeel dat naasten naar zichzelf toe hebben ook (herken ik zelf ook wel): als de ander het zwaar heeft moet ik groot en sterk zijn.

      Erkennen dat het voor beide lastig is, schept soms al een hoop ruimte.

  2. Frank Beantwoorden

    Ha Bert,

    Dank voor je reactie en helemaal waar. De rede dat ik het erbij schreef is idd vanuit dat perspectief. Ieder geval opzich en uniek. Met het schrijven en plaatsen van de blog probeer ik ook die zin deels te ontkrachten want het mag wel zwaar zijn.

  3. Hans Samuels (de weg naar) Beantwoorden

    Mooi geschreven heel herkenbaar, vooral de zin “En hoe zorg ik ervoor dat het niet om mij gaat, want zij heeft het immers zwaar.” Ik heb gelukkig erg fijne collega’s die begrip tonen voor de situatie waarmee we te maken hebben.

  4. Joke van der Meule Beantwoorden

    Hoi Frank,
    Dank voor je blog. Sluit me voor 100% aan bij de reactie van Bert. Alle pijn mag er zijn (o je te vroeg in de Sinterklaasstemming 😁). Een ander punt is hoe bespreek je dit met degene waar je naaste van bent. Je wilt diegene immers niet extra belasten met jouw pijn. Helder moet zijn dat niet die persoon jouw pijn veroorzaakt maar zijn of haar ziekte/verslaving etc. Maar dat blijft balanceren.
    Groet Joke

  5. nele Beantwoorden

    het is een oefening om woorden te vinden om erover te praten, woorden waarmee je de andere en jezelf in zijn/je waarde laat.
    Waarmee je het oordeel voorbij gaat.
    Iets als
    ‘het is sterk om je zwak te durven voelen’
    ‘het doet goed om je slecht te kunnen voelen’
    ‘het is niet fout als het niet goed is, en andersom’
    of zoiets.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *